کتاب عشق روی پیاده رو در بردارنده ی دوازده داستان کوتاه و دلنشین است. این دوازده داستان عبارتند از «دو چشم خانه ی خیس»، «مثل یک قاصدک»، «بعد از ظهر سبز»، «شب های یلدا»، «مردی که تا زانو در اندوه فرو رفت»، «عشق روی پیاده رو»، «آرزو»، «چند خط کج وکوله بر دیوار»، «آن مرد داس دارد»، «هل من محیص؟»، «زلزله» و «مهتاب». تمامی داستان ها، به شیوه خود از عشق می گویند. اما عشق در هرکدام از این داستان ها متفاوت است. عشق برای هر فرد تعریف خاص و ویژ ه ای دارد. به همین دلیل دشوار است که به یک تعریف واحد از عشق برسیم . از نگاه برخی افراد عشق، احساسی فرا انسانی و از نگاه دیگر افراد عشق احساسی صرفا انسانی است. زمانی که سخن از عشق به میان آید محال است که واژه هایی مانند خداوند و غم به خاطر نیایند. دلیل این تداعی این است که خداوند سرچشمه عشق است. هر چه ما به معنی عشق آن را می شناسیم از خداوند است. غم نیز جزئی از عشق است، غم از دست دادن معشوق. تعدادی از داستان های این مجموعه خیالی و تعدادی دیگر خاطرات کودکی خود نویسنده هستند .

تکه ای از کتاب:

«وقتی شاطر عباس نان های داغ را توی دست های مهتاب می گذاشت دلم می خواست جای شاطر عباس بودم. وقتی مهتاب نان های داغ را لای چادر گلدارش می پیچاند دلم می خواست، من، آن نان های داغ باشم. وقتی مهتاب به خانه می رسید و کوبه ی در را می کوبید، هوس می کردم کوبه ی در باشم. وقتی مادرش نان ها را از مهتاب می گرفت، دوست داشتم مادر مهتاب باشم. بعد مهتاب تکه ای نان برای ماهی های قرمز توی حوض خانه شان می انداخت و من هزار بار آرزو می کردم یکی از ماهی های قرمز توی حوض باشم.»