«رساله درباره ی نادر فارابی» به قلم مسطفی مستور، رسالهٔ پژوهشی کوتاهی است در وقایع نگاری ترانه سرای منزوی، نادر فارابی که غروب هفدهم دی ماه 1390 به شکلی ناگهانی ناپدید شد. مستور درباره محتوای این رساله در بخشی از مقدمه اثرش نوشته است: «این رساله از سه بخش و یک تکمله تشکیل شده است؛ بخش هایی که به رغم تفاوت های سبکی شان، می توانند مکمل یکدیگر و در نتیجه عناصر تشکیل دهندهٔ کلیت واحدی باشند. بخش اول، گزارش فشرده ای است دربارهٔ نادر فارابی که خسرو روزی، دوست و همکار او در مدرسهٔ درختی، پس از تحقیقاتی نسبتا طولانی دربارهٔ نادر نوشته است. این جا لازم است تاکید کنم این بخش، با هر میزان از تسامح در تعریف معیارهای بیوگرافی، هرگز نباید نوعی زندگی نامه نویسی محسوب شود؛ نه تنها به این دلیل که عمیقا فاقد انسجام روایی است، بلکه از این نظر که به لحاظ روش پژوهش، محتوای یادداشت ها و البته کیفیت نثر و زبان نیز با هر نوع فرم بیوگرافی تفاوتی بنیادی دارد. این بخش، در بهترین حالت، کوششی است برای نوعی وقایع نگاری دربارهٔ مردی که اگر بشود او را در چند کلمه توصیف کرد، باید گفت به شکلی طبیعی غیرمنتظره، نامقید، حساس و ساده بود. 

تکه ای از کتاب:

«نابغه ها اول دنیا را به بهترین شکل ممکن می سازند اما بعد آن را با جنگی چیزی به بهترین شکل ممکن خراب می کنند.»