این رمان سه روز از زندگی خواهر و برادری به نام نوید و نگار را روایت می کند که شخصیت نگار پیش تر در یکی از اپیزود های رمان «استخوان خوک و دست های جذامی» حضور داشته است. این رمان در فضای امروز تهران می گذرد و سفری است به لایه های زیرین جامعه امروز ایران و تهران. در یادداشت پشت جلد کتاب «سه گزارش کوتاه درباره نوید و نگار» آمده است: «قبل از هر چیز باید بگم احتمالا از این داستان خوش تون نمی آد. اما به قول یحیی سورآبادی ، همون که برای بچه ها قصه می نویسه ، گاهی از چیزی که امروز خوش تون نمی آد، ممکنه فردا خوش تون بیاد. اگه از اون آدم هایی هستید که می تونید تا فردا صبر کنید ، گمونم بد نیست داستان رو بخونید. جدی می گم. نوشتنش یکی دو سال طول کشیده؛ اما شرط می بندم خوندنش بیش تر از یکی دو ساعت وقت تون رو نگیره ؛ به اندازه دیدن یکی از همین فیلم های سینما و تلویزیون ، مثلا. یا تماشای مسابقه فوتبالی ، بوکسی چیزی . من به سهم خودم سعی کرده ام خیلی زود سروته قضیه رو هم بیارم تا کل مصیبت خوندن توی بعدازظهر یک روز تعطیل تموم بشه...» نوید٬ رحمت و نگار برادر و خواهر هستند. نوید مکانیک دانشگاه تهران را رها کرده و الهیات خوانده. نگار تنها 19 سال دارد و دانشجوی عکاسی است. رحمت دچار اختلالات ذهنی است٬ در 8 سالگی مانده. داستان از قسمتی روایت می شود که پدر با نوید تماس می گیرد و می گوید نگار شب به خانه بر نگشته و تلفن همراهش هم خاموش کرده است. پس از آن نوید در ذهنش شروع به روایت های مختلفی از زندگی خود می کند. از الیاس٬ پری٬ مادر و ... می گوید... از داستان های کودکانه ای که باید به سبب شغلش بخواند... از نگار...,و از رحمت می گوید.

تکه ای از کتاب:
فاجعه نه ساده است و نه ناگهانی. یعنی هم ترکیب چند چیز است و هم ذره ذره اتفاق می افتد. در کتاب نوشته شده بود معمولا چند چیز باید به هم بچسبند تا فاجعه ای رخ دهد. نوشته شده بود از این نظر فاجعه مثل خوشبختی است. در خوشبختی هم چند چیز باید همزمان اتفاق بیفتد تا کسی خوشبخت شود. پول تنها کافی نیست. عشق تنها کافی نیست. شهرت تنها کافی نیست. اما اگر همهٔ این ها با هم باشند شاید بشود گفت کسی خوشبخت شده است. از نظر نویسنده، تنها تفاوت آن ها شاید این باشد که در خوشبختی انگار چیزها خیلی ضعیف به هم چسبیده اند و هر لحظه ممکن است از هم متلاشی شوند اما در فاجعه اگر چیزها به هم چسبیدند دیگر هیچ وقت از هم جدا نمی شوند؛ چون وقتی اتفاقی افتاد دیگر نمی توان آن را به حالت اول برگرداند.