کتاب روی ماه خداوند را ببوس تاکنون پرافتخار ترین اثر مصطفی مستور و نقطه ی عطفی در طول زندگی حرفه ای او است. استفاده از زبانی لطیف و روان در بیان مفاهیم عمیقی چون شک در وجود خدا و شخصیت پردازی های دقیق باعث شد تا این کتاب در بین مخاطبان خاص و عام طرفداران بسیاری داشته باشد و به سرعت به چاپ های دوم و سوم برسد. روی ماه خداوند را ببوس جایزه ی بهترین رمان سال های 1379 و 1380 جشنواره ی «قلم زرین» را به دست آورد و انتظار منتقدان را از آثار بعدی مستور بالا برد.

خلاصه داستان:

یونس فردوس دانشجوی مقطع دکتری جامعه شناسی است و موضوع پایان نامه اش را بررسی دلیل خودکشی دکتر محسن پارسا، فیزیک دان برجسته ی معاصر، انتخاب کرده است. نامزد یونس، سایه نامی دانشجوی کارشناسی ارشد الهیات است و او هم در تکاپوی تنظیم پایان نامه خود با موضوع مکالمه ی خداوند با حضرت موسی است. یونس چند سال پیش وقتی در رشته ی فلسفه درس می خواند هم کلاسی به نام مهرداد داشت که به واسطه ی نامه نگاری اش با یک دختر آمریکایی به نام جولیا عاشق می شود و مدتی بعد به این کشور می رود. داستان از آمدن مهرداد بعد از سال ها دوری به ایران شروع می شود و یونس با خریدن چند گل ارکیده برای استقبال از او به فرودگاه می رود. مستور در این داستان نشان می دهد که شک در همه ی امور انسان را به جهنمی می برد که هر فرد با دست های خود آن را برای خود و اطرافیانش می سازد. شکی که می تواند به همه ی ابعاد زندگی روزمره ی آدم رسوخ کند و او را از مسیر اصلی زندگی اش منحرف و به سوی تنهایی و عزلت بکشاند.

تکه ای از کتاب:
اگر امروز چیزی از خودم باقی نگذارم چه کسی در آینده از وجود من در گذشته باخبر خواهد شد؟ اگر جای پای مرا دیگران نبینند، من دیگر نیستم. اما من نمی خواهم نباشم. نمی خواهم آمده باشم و رفته باشم و هیچ غلطی نکرده باشم. نمی خواهم مثل بیش تر آدم ها که می آیند و می روند و هیچ غلطی نمی کنند، در تاریخ بی خاصیت باشم. نمی خواهم عضو خنثای تاریخ بشریت باشم.